DO GÓRY

Alfabet nagród Krzysztofa Kieślowskiego

9 Grudnia 2015

Alfabet nagród Krzysztofa Kieślowskiego

- Mam nadzieję, że Polska jest w Europie – powiedział Krzysztof Kieślowski, odbierając w Berlinie, 26 listopada 1988 roku, – jako pierwszy w dziejach – Felixa, Europejską Nagrodę Filmową, za „Krótki film o zabijaniu”. Niemal 40 lat później Kieślowski znany jest nie tylko w Europie, ale i na całym świecie – uważa się, że należy do wąskiego grona twórców, którzy odcisnęli swoje piętno na światowym kinie. Był także laureatem licznych nagród i wyróżnień, przyznawanych mu na całym świecie:

Berlin
W Berlinie wręcza się nie tylko Europejskie Nagrody Filmowe. Na tamtejszym festiwalu „Trzy kolory: Biały” przyniósł Krzysztofowi Kieślowskiemu Srebrnego Niedźwiedzia za reżyserię (1994), a wcześniej „Amator” zdobył nagrodę jury ewangelickiego (1980). W trakcie kolejnej ceremonii Europejskiej Nagrody w Berlinie w 1994 roku trylogia „Trzy kolory” była nominowana do tytułu najlepszego filmu roku.

Cannes
Najbardziej znany festiwal świata nagrodził „Krótki film o zabijaniu” (1988), a trzy lata później „Podwójne życie Weroniki” wyjechało stąd z nagrodą dla Irene Jacob za rolę kobiecą i nagrodą FIPRESCI dla filmu.

Chicago
Grand Prix „Złoty Hugo” na MFF w 1980 roku dla „Amatora”.

Gdańsk
Na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku Krzysztof Kieślowski zadebiutował w 1976 przedstawiając w konkursie głównym „Bliznę” (Nagroda Specjalna Jury i nagroda za rolę Franciszka Pieczki), zaś w konkursie filmów telewizyjnych – „Personel” (Nagroda Główna oraz nagroda dziennikarzy). Trzy lata później Złote Lwy zdobył „Amator” z nagrodzoną kreacją Jerzego Stuhra. W 1981 roku Nagrodę Specjalną Jury otrzymał zdjęty z półek telewizyjny „Spokój” (1976).

Gdynia
Po przeniesieniu narodowego festiwalu do Gdyni, Kieślowski stanął do konkursu w 1987 roku zdjętym z półki „Przypadkiem”, za który otrzymał nagrodę za (zmasakrowany przez cenzurę) scenariusz, zaś Bogusław Linda zdobył nagrodę za rolę. Rok następny był wielkim triumfem reżysera: Złote Lwy otrzymały oba „Krótkie filmy”! Dodatkowo „Krótki film o miłości” wyróżniono za role Grażyny Szapołowskiej i Stanisławy Iwińskiej, zaś „Krótki film o zabijaniu” – za scenariusz, napisany wspólnie z Krzysztofem Piesiewiczem.

Genewa
Na festiwalu Gwiazdy Jutra „Krótki film o miłości” przyniósł Kieślowskiemu nagrodę za reżyserię, zaś Olafowi Lubaszence nagrodę za rolę (1989).

Kraków
Po kilku drobnych wyróżnieniach na festiwalu filmów krótkich w Krakowie Kieślowski pokazał „Pierwszą miłość”, która zdobyła Złotego Lajkonika w konkursie krajowym i Złotego Smoka w konkursie międzynarodowym (1974), rok później był Brązowy Lajkonik i Syrenka Warszawska dziennikarzy dla „Życiorysu”, w 1977 „Szpital” triumfował w konkursie międzynarodowym, a w 1979 „Z punktu widzenia nocnego portiera” i „Siedem kobiet w różnym wieku” wygrały konkurs polski.

Londyn
Wśród nominowanych do nagród Brytyjskiej Akademii Filmu i Telewizji w 1995 roku znaleźli się twórcy „Trzech kolorów: Czerwonego” w kategoriach film roku i scenariusz. Krzysztof Kieślowski pretendował też do nagrody za reżyserię im. Davida Leana.

Los Angeles
Tu ogłasza się kandydatów do Oscara: „Trzy kolory: Czerwony” był nominowany za reżyserię, scenariusz i zdjęcia (1995). Miał też szansę na Złoty Glob dla filmu obcojęzycznego.

Łagów
Najstarszy festiwal polskich filmów fabularnych gościł Krzysztofa Kieślowskiego wielokrotnie. Tu otrzymał Złote Grona za „Bliznę” (1978) i „Personel” (1979), tu także wręczano mu Don Kichoty – nagrody federacji dyskusyjnych klubów filmowych – za „Personel (1976) i „Bez końca” (1985)

Łódź
Nagroda im. Andrzeja Munka, przyznawana przez PWSFTViT, dla filmu „Personel” (1975), a wcześniej wygrane na festiwalach etiud.

Mannheim
Grand Prix Mannheim oraz Katolicka Nagroda Filmowa na MFF dla „Personelu” ,1975.

Moskwa
Tu w 1979 roku jury przyznało Złoty Medal filmowi „Amator”, zaś dziennikarze przyznali Kieślowskiemu nagrodę FIPRESCI. Osiem lat później radzieccy filmowcy przyznali swoją premię zdjętemu z półek „Przypadkowi”.

Nowy Jork
Nowojorscy krytycy z National Society of Film Critics wyróżnili „Podwójne życie Weroniki” (1991) i „Dekalog” (2000).

Nyon
Srebrna Sestercja dla „Z punktu widzenia nocnego portiera” na MFF Krótkometrażowych, 1979.

Paryż
W Paryżu ogłasza się laureatów Cesarów, nagród Francuskiej Akademii Filmowej. O statuetki ubiegały się w 1994 roku „Trzy kolory: Niebieski” oraz „Trzy kolory: Czerwony” – za filmu roku, scenariusz i reżyserię. Ostatecznie nagrody przypadły Juliette Binoche za rolę i Zbigniewowi Preisnerowi za muzykę do „Niebieskiego”.

Pescara
Krzysztof Kieślowski (wraz z Krzysztofem Piesiewiczem) otrzymał prestiżową włoską nagrodę Premio Flaiano (od nazwiska współscenarzysty „La strady”, „Słodkiego życia” i „8 i pół”) za scenariusze „Dekalogu”, 1990.

Rzym
Po raz 15. Europejskie Nagrody Filmowe przyznawano w Rzymie: o nagrodę ubiegał się scenariusz Kieślowskiego i Piesiewicza do filmu „Niebo”, 2002.

Sao Paulo
Kieślowski urzekł Brazylijczyków „Krótkim filmem o miłości” – dostał nagrodę publiczności, krytycy zaś nagrodzili „Dekalog” w 1989 roku.

San Sebastian
„Krótki film o miłości” zdobył w San Sebastian Nagrodę Specjalną Jury, nagrodę OCIC i FIPRESCI (1988), rok później katolickie jury OCIC nagrodziło „Dekalog”.

Santa Monica
Niedaleko od Los Angeles ma swoją siedzibę fundacja Film Independent, która co roku przyznaje nagrody Independent Spirit Awards. W 1991 roku statuetkę dla najlepszego filmu otrzymał Krzysztof Kieślowski za „Podwójne życie Weroniki”.

Valparaiso
Grand Prix dla „Trzech kolorów: Czerwonego” na MFF w 1995 roku.

Vancouver
Grand Prix dla „Trzech kolorów: Czerwonego” na MFF w 1995 roku.

Warszawa
Tu się wszystko zaczęło, od nagrody dla filmu „Urząd” na Festiwalu Etiud PWSFTViT, zorganizowanym przez DKF Zygzakiem, 1967. Tu Krzysztof Kieślowski odbierał nagrody czytelników magazynu „Film” – Złote Kaczki (czterokrotnie) i Złote Taśmy krytyków z polskiej sekcji FIPRESCI (trzykrotnie), a także Złote Ekrany tygodnika „Ekran” (za „Spokój” 1981 i „Dekalog” 1990). W Warszawie wręczono mu prestiżową nagrodę tygodnika „Polityka” Drożdze’76 oraz dwukrotnie – dyplomy Ministra Spraw Zagranicznych za propagowanie kultury polskiej za granicą.

Wenecja
Na Lido triumfował „Trzy kolory: Niebieski”, dobywając Złotego Lwa, nagrodę OCIC i nagrodę za zdjęcia Sławomira Idziaka, 1993. Wcześniej „Dekalog” przywiózł z Wenecji nagrodę FIPRESCI (1989).

--------
Opracował: Konrad J.Zarębski


WRÓĆ NA STRONĘ GŁÓWNĄ

Kategorie

PARTNERZY
Dofinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego